رژيم آل خليفه پزشكان را به‌خاطر مداواي زخمي‌هاي تظاهرات بحرين شكنجه مي‌كند، ۱۲۰ نفر در يك روز در سوريه كشته مي‌شوند و دولتمردان براي بشار اسد هورا مي‌كشند و تانك‌ها از روي جنازه آزادي‌خواهان رد مي‌شوند، رژيم قذافي با مزدورانش مردم خود را بمب‌باران مي‌كند، نژادپرست نروژي ۱۰۰ نفر را با يك رگبار مي‌كشد، شركت شل با هم چنان گندي به محيط زيست نيجريه مي‌زند كه مي‌گويند ۴۵ سال طول مي‌كشد تا پاك شود، ۲۹ هزار كودك زير پنج سال سوماليايي در اثر گرسنگي مرده‌اند، تلويزيون مصاحبه زوركي با جوان‌هايي را - در مقام مجرم - پخش مي‌كند كه روي هم آب پاشيده‌اند، فقر و ظلم و جرم و فحشا در بعضي جاهاي جهان! بيداد مي‌كند، آن‌وقت يك نفر از محمود دولت‌آبادي مي‌پرسد دغدغه ملي‌اش چيست، او هم پاسخ مي‌گويد "سرنوشت ملي"!

مي‌گويم، سرنوشت انسان چه مي‌شود؟!