مثل موش خاكستري شدهام
كه عرض خيابان را دويده
و حالا در خم يك دهليز كوچك
نفسنفس ميزند و
احساس امنيت ميكند
كاش مثل پرندهاي نارنجي بودم
كه در مسير كوچ
جايي در بلندي اتراق ميكند
و هزار پرندهي ديگر
از برآمدگي سينهي شطرنجياش
بيرون ميجهد
(ارديبشهت ۸۸)